LÜTT BETEN PLATT MIT'T ABENDBLATT

Denn man rin in't Johr!

Von GÜNTER HARTE

Nu geiht dat also richtig los, dat nee Johr, de Alldag von 2001. Güstern kunn'n sik jo noch utrohn, sik besinnen, sik wat vornehmen. So'n nee Johr is jo as en nee Heft in de School; dor hest di doch ok vornohmen domools, nu scheun un richtig to schrieben, keen Klecksen to moken, keen Eselsohren.
   Un so hest du di güstern villicht ok wat for dat noch reine un proppere Johr vornohmen: Di vergneugter un fründlicher to geben, - di leev üm de Kinner to kümmern, - gode Noberschop to hollen, - mehr mit Lüüd to snacken un to helpen. Och jo, nu fallt di villicht in: Nimm di nix vor, denn sleit di nix fehl! Doch, nimm di wat vor! Mien Fründ Heiner hett so'n beten de "Limerickeritis"; de hett mi güstern tofaxt: "Un nu dat Johr tweedusend-een! Wat dor denn loppt, wüllt wi mol sehn.
   Keen Schiet, Mobbing, Frust; leber Freid un Glück un Lust. Verspreken kann uns dat keeneen." Nee, Heiner, richtig. Blots jedereen kann bi sik un sien Ümrüm en beten wat doon. Wenn wi man in uns Gesellschop wedder en beten mehr Mitenanner kriegen kunnen, nich! Ik will ok noch seggen, wat uns Sportfründ Hinnerk, de geern en beten üm de Eck denkt, an Silvester meent hett: "Lüüd, ik heff mi vornohmen, mi wat vortonehmen!"
   Do keem uns Weert dormit rut: Wenn nu de gode Fee komen worr un jeder harr dree Wünsch' free, wat wi denn woll wünschen dän. Dat worr geern opnohmen; ober nu sünd wi, de dor stünnen oder seten, all nich mehr so ganz "nee", un so weern twee von de Wünsch' bi uns liek: Freden un Gesundheit. De drütte Wunsch weer fix ünnerscheedlich. Wat worrst du denn, wat worrn Se as drütten Wunsch neumen?
   Egon geev noher noch wat von sik, wat no uns Menen egentlich sülvstverständlich weer; he wull: Senoters, de regeert, / Lehrers, de ok lehrt, Schauspelers, bi de Spelen wat gellt, / Pasters, de von Gott vertellt...
   Dat is doch sülvstverständlich, oder? Na jo . . .

zurück

zurück zur hp