LÜTT BETEN PLATT MIT'T ABENDBLATT

En richtigen Stöhnbüdel

Von GÜNTER HARTE

Horst Huber deit sik ümmer sülms leed. He is en richtigen Stöhnbüdel un en Kloogkatt; em deit dat hier weh un dor, he hett Rieten un Kniepen, hett en ewigen Bammel vor swore Krankheiten, Lieden un Süken. He queest un quarkt un ankt rüm, na, un dor fallt he Froons un Frünnen richtig mit op 'n Wecker. Een kunn seggen: So 'n öberwichtig Gedoo as nu öber BSE un MKS is em so recht no de Mütz, denn dat droht em jo nu ok noch . . .
   Sien Skootkumpels nehmt em geern en beten op 'n Arm. De Stöhneree von so 'n utwussen Mannsminsch kannst nich ännern, also goht se dor ut "Jux un Dolleree" oftins op in: Horsti, keen Gulaschsupp oder Knackwüß mehr eten, ok leber keen Spezi mehr drinken ("Weetst du, wat dor binnen is?"), leber Woter ohn Kohlensäure bestellen ("Ümmer opsteuten is ungesund, du!"). Un wenn he en beten rinhinkt oder - slarrt, in 'n Sportkroog, denn beduurt se em un froogt: "Büst henfullen oder ümknickt, Horsti? Goh leber no 'n Dokter!" - "Welk Lüüd hebbt ok ümmer Unglück" - fung Kalle Freedag an, do ünnerbreuk Torsten : "Kennst du dat oll Woort, Kalle? Ik heff ok ümmer Unglück, sä de Buur, do harr he sik morgens de Strümp verkehrtrüm antrocken."
   "Jo, wenn 't Unglück will, brickst du di den Dumen in de Näs," lach Kalle. Do meen uns Horst: "Ik weet nich, wat dat nu sall. - Ik kunn nuletzt, as de starke Storm weer, so slecht dorchoten, gor keen Puust kriegen, so 'n Oort Asthma."
   "Denn bliev leber to Huus bi so 'n Wetter!", sä Kalle to em. "Di geiht dat, gleuv ik, ok hüüt nich so goot, sühst ut as dorchschoten Appelmoos."
   "Jo, ik weet ok nich recht. Dat drückt mi so in de Mogengegend."
   "Villicht heurst du in de Puuch, Horsti! Di stickt mol wedder wat in de Knoken." - "In de Knoken? Ik weet nich; man so 'n kollen Schuur heff ik."
   "Och kumm!", meen Torsten do. "Nimm mol dien Koorten op! Wenn du twee Jungs un wat dorbi findst, denn geiht di dat beter. Kiek mol rin! Un for dien Moog geev ik en Kööm ut. Ik segg achtteihn." Horst harr twee Jungs un dree Asse un jank in de 1. Runn nich mehr. - Ober denn ...

zurück

zurück zur hp