Lütt beten Platt mit ‘t Hamburger Abendblatt 

Uns Lüüd, de smuustert jo so geern

Edje Möller ward mol von en Bekannten in de Strotenbohn ‘ne Zigar anboden. "Danke", seggt Möller sien Froo, "mien Mann smeukt nich mehr." "Wat, hest di dat ganz afgeweuhnt? Dor heurt ober ‘ne teemliche Enerschie to."
    "Dat kann ik Se segen!", seggt Möller sien Froo.
    Düt Dööntje is in Wilfried Wroost sien Book "Lot mi an Land!" afdrückt, dat 1925 rutkomen is. Dor kannst doch hüüt noch öber smuustern, dat passt noch in uns Tiet! - Wroost is en düchtigen Hamborger Schriebersmann west (1889-1959), de eernste Prosa, Snurren un veel Theoterstücken schreben hett.
    Noch en lüttte Sook von em: In en Hotel op de Reeperbohn keum mol een Gast, so ‘n lütten dicken un vergneugten. Dat smucke Stubenmät ‘n keek em so fründlich an un dor kreeg he den Moot un sä: "Also, Frollein, ik much geern morgen Klock soß weckt ward‘n, un wenn‘t geiht, denn mit‘t Seuten, nich?" - "Jo, is recht", meent se, "ik will den Huusknecht dat bestellten."
    Meist hunnert Johr vorher, 1834, hett Johann Pütjenkieker al so‘n lütt Snurren-Book rutbrocht, wo ik mit veel Glück an komen bün: "Hamburg - wie es ist und - trinkt". De Text is Hoochdüütsch, man wat de Lüüd snackt un vertellt, dat is Plattdüütsch. - Poor lütte Bispillen: Ein Quartiersmann, welcher die Bretterverschaalung an der Wasserseite der Börse gewahrte, meinte: "Nu seh ick‘t düütlich, dat de Handelswelt mit Bräder vernagelt ist!" - Un: Einer Fischfrau stieß ein Prediger im Gedränge einen Korb um. Den Respekt nicht zu verletzen, rief sie dem geistlichen Herrn nach: "Blinne Herr Ehrwürden, kann he nich sehn?" - Un düt: "Du, de meent, he hett de Weisheit mit Läpeln fräten!", spottete ein Handlanger über einen Kameraden. "Ja", entgegnete ihm ein anderer, "dat kann woll syn; aber‘s by‘m eersten Läpel hebben se em de Schöttel umstööt."