LÜTT BETEN PLATT MIT'T ABENDBLATT

Kanon: Dat best is jümmer ...

Von GÜNTER HARTE

Bi mennigeen Leed denkt'n an'n bestimmte Persoon oder an'n bestimmte Begebenheit (oder ok an beides tosomen); dat kann grood west sien oder ok ganz lang trüggliggen. So'n Erinnern kann di froh warrn un smuustern loten; mi geiht dat to'n Bispill so mit dat Leed von Hans Poser: "Wir sind die wohlbekannten lustigen Bremer Stadtmusikanten . . ." De Melodie is so munter un heiter, de hett en Klass' bi'n Schoolfest mol sungen, ok en beten hebbt se opfeuhrt von Esel, Hund, Katt un Hohn; wenn ik dat heur oder mit dat dorch'n Kopp geiht, denn warr ik ok ümmer "munter un heiter".
   Liek so geiht mi dat, wenn ik an den plattdüütschen Kanon denk: "Dat best is jümmer, sä Jochen Brümmer, sik an sien egen Näs to foten un anner Lüüd in Roh to loten!" Natürlich heurt dor ümmer de Melodie to; man hierbi mutt ik ok an Noberssöhn Bernd denken, den ik dat Leed bibrocht harr. He weer domools söben oder acht, un üm den Text düütlich to moken, heff ik bi ". . . sik an sien egen Näs to foten . . ." mi ümmer an de Näs foot. He dä dat denn ok, un dat hett he nie loten, wenn he den Kanon sungen hett un de Stell keem. He hett sik an de Näs foot, de Bernd, de nu as Ingenieur in Lauenborg leben deit.
   Bi Kanon fallt mi in: As Schooljungs in Eimsbüttel hebbt wi bi unsen Musiklehrer lehrt: "Froh zu sein bedarf es wenig . . ." Woso dat heff ik nie so recht verstohn; un dorüm heff ik mit mienen Fründ Gerd, wenn't nich dull opfallen dä, ümmer blots dat letzte sungen: ". . . ist ein König, ist ein König, ist ein König!" - Mit unsen Sportvereen meuken wi "domools" alle Johr en Fest mit Musik un Danz, harrn dor längere Tiet ümmer so'n lütte "Band" mit en gode, smucke Sängerin; wenn ik "Marina, Marina, Marina . . ." heur (oder dat mol fleiten do), denn seh ik ehr un juchhu un hoppsassa un tralala . . .!
   Na, ober du kannst bi'n bestimmt Leed jo ok eernst, bedreuvt oder gor trurig warrn. Ik heff as veer - oder fiefjöhrige Jung mol mit mien Modder obens an't Finster stohn; dat weer wat duuster, man de Steerns lüchen; un do sung Modder: "Der Mond ist aufgegangen . . ." Ik feuhl domools: Modder un ik gegen die ganze Welt, Modder un ik for ümmer verbunnen. Düt Leed, de Wöör, ehr Stimm, dat is for mi dor for ümmer ...

zurück

zurück zur hp